All Posts Tagged “منطقی فکر کردن”

روش رونوشت ذهنی

برای همه پیش میاد وقتایی که ذهن پر از گزینه های مختلف میشه، وقایع بیرون یه چیز میگه، ذهن آدم یه چیز دیگه و عواطف هم سعی در انحراف بیشتر ذهن آدم میکنن و فکر کردن درست حسابی و حل مسئله برای برای آدم تقریبا غیر ممکن میشه. هر چی آدم بیشتر تلاش میکنه اضطرابش بیشتر میشه و تو یه حلقه ای گیر میفته که برای بیرون اومدن ازش راهی به نظر نمیرسه.
البته ممکنه خیلی با اعتماد به نفس بدونی که چیکار باید بکنی ولی این کاری که خیلی هم دوست داری انجامش بدی در واقع یه تصمیم عاطفی یا به اصطلاح واکنش دفاعی غریضی باشه. حال ممکنه این میل یه صدای درونی باشه که بگه تو نمیتونی تسلیم شو، ممکنه بگه عصبانیتتو تخلیه کن روی یه آدم دیگه، یا ممکنه بهت بگه وقتو انرژیت رو بزاری روی کاری که صرفا برای جلب نظر دیگرانه و هیچ سودی برای خودت نداره. اگه آدم با تجربه باشه از علائمش متوجه میشه و دست به عمل نمیزنه ولی اگه بی تجربه باشه از روی این میل عمل میکنه و پشیمونی به بار میاد.
حالا تو این مواقع چه میشه کرد؟ یکی از راهها اینه که آدم با ادم های دیگه مشورت کنه، ولی احتمال زیادی وجود داره که فرد مورد اطمینانی در دسترس نباشه، و اگر هم باشه غرور آدم تو یه شرایطی بهش اجازه نده که با کسی مشورت کنه. توی فلسفه شرقی یه مفهموی وجود داره به اسم استاد درونی، یعنی تقریبا در تمام مسائل خود آدم جواب مسئلش رو میدونه فقط باید شرایط رو فراهم کنه که پاسخ راهشو به ببرون پیدا کنه. روش رونوشت ذهنی دقیقا همین کارو میکنه، با استفاده از این روش در واقع آدم داره با استاد درونی خودش مشورت میکنه.
رو نوشت ذهنی یعنی نگاه انداختن به محتویات ذهن و نوشتن تمام محتویات اون روی کاغذ دقیقا همونجوری که هست بدون هیچ گونه تغییر. برای این کار بهتره که ابتدا از احساسات درون بدن شروع کرد و از خومون بپرسیم که الان چه حسی دارم؟ اون حس رو روی کاغذ بنویسیم. بعد علت هایی که ذهن برای تولید این حس در خودش داره رو بنویسیم. بعد از این کار یه مقدار فاصله ایجاد میشه و حس اونقد مثل قبل ناخوشایند نخواهد بود. گاهی اوقات هست که هیچ عملی یا نتیجه گیری نیاز نیست، فقط با نگاه انداختن به منبع عواطف مشخص میشه که مسئله مهمی نیست و اصلا دلیلی نداره به خاطرش حس بدی داشته باشی و گاهی هم هست که واقعن یه کاری هست که باید انجام داده بشه، یه کاری که ازش ترس داری و باید باهاش روبرو بشی که خوب جارش هم چیزی نیست جز روبرو شدن با اون ترس.
اسم این روش رو من از خودم در اوردم ولی این روش از قدیم توسط روان شناس ها برای برطرف کردن اضطراب توصیه شده. یکی از علت های موثر بودن این روش اینه که وقتی آدم مطلبی رو مینویسه نیمکره جپ مغز فعال میشه که مربوط به تفکر منطقیه و موجب میشه آدم به طور منطقی و واقع بینانه به مسئله نگاه کنه.
مشکلات عنصر غیر قابل اجتناب در مسیر رسیدن به تمام اهداف آدمیه و بدون پشت سر گذاشتن مشکلات تقریبا هیچ هدف با ارزشی قابل دستیابی نیست. و اتفاقن دست و پنجه نرم کردن با همین مشکلات هم هست که موجب رشد انسان میشه. طبیعیه که در مواجهه با اکثر مشکلات آدم بترسه، مضطرب بشه و یا نگران بشه و یه سری هم تمایلات به دنبال این عواطف بیان. ولی تنها با تامل کردن و تفکر واقع بینانه پشت سر گذاشتن مشکلات ممکن میشه. روش رونوشت ذهنی هم یه ابزار موثر دقیقا برای همین کاره.
یکی از فرق های انسان نابالغ و انسان بالغ دقیقا تو همینه که انسان بالغ در هنگام مواجهه با مشکلات میدونه که نباید به تمایلات عاطفیش در این شرایط اعتماد کنه و به خاطر همین میشینه و تامل میکنه، در حالی که انسان نابالغ به خاطر عدم آگاهی از روی تمایلات عاطفیش دست به عمل میزنه. به خاطر همین یکی از بزرگترین عاداتی که انسان در رویه بلوغش باید در خودش پرورش بده تغییر واکنش پیش فرضش هنگام مواجهه با مشکلات از عمل از روی عواطف، به تحلیل واقع بینانه شرایطه.